Resumen Acl Celso by Ubaldo Ovidio Vázquez Méndez

Tartamudez evolutiva

Moi frecuentemente os nenos e nenas entre 2 e 4 anos tatexan e os pais preocúpanse moito. É o que se denomina "tartamudez evolutiva ou fisiolóxica"
Esta tartamudez sucede entre outras causas porque os nenos están en pleno desenvolvemento gramatical e/ou narrativo, e o seu sistema lingüístico se ve "saturado"
A tartamudez evolutiva pode durar días, semanas ou meses, e prolongarse ata os 6-7 anos. Dependerá do neno e/ou do seu ámbito. Segundo expertos como Santacreu e Froján, ata os seis anos non convén facer un tratamento dirixido ao neno, e a intervención vai dirixida aos pais, fundamentalmente para que aprendan a non poñer atención aos momentos en que o neno tatexa.
Aí van algúns consellos para os pais:

• Non se angustíen pola forma como fala o seu fillo/a.
• Escoite pacientemente o que o seu fillo lle di e non se fixe en como o di.
• Deixe que o seu fillo complete a frase, non o interrompa nin remate vostede a frase.
• Manteña o contacto visual de xeito natural, mentres o seu fillo lle fale. Non lle transmita impaciencia ou nerviosismo.
• Dispoña de, polo menos, cinco minutos diarios para falar co seu fillo de xeito doado, relaxado e sen présas nin tensións.
• Non deben completarlle as oracións e/ou adiviñar o que neno quere dicir.
• Non o apresurar para que remate de falar.
• Non o interromper mentres fala.
• Non lle pedir que fale con rapidez e precisión todo o tempo.
• Non lle falar con ritmo acelerado, especialmente cando se lle dixo que el/ela debe falar máis devagar
• Non manter na casa un ritmo de vida acelerado.
• Non lle pedir ao neno que fale forzadamente fronte a amigos, parentes, veciños...

Déixovos este video para que se entenda un pouco a tartamudez, do que se sofre con ela e que o importante non é aprender a falar senon a aprender a escoitar

Cousas que non lle debemos dicir aos nosos fillos e fillas

Nas reunións de principio de curso os profesores titores explican a importancia da comunicación entre o colexio e a familia e sempre mostran a súa absoluta dispoñibilidade para comunicarse en titorías para poder liquidar os desacordos ou conflitos que haxa e poder así axudar aos nenos e nenas.

Dúas nais amigas que quedan charlando á saída do colexio. Os seus fillos estiveron o fin de semana estudando para un exame que ían ter o luns. Ao saír do cole o luns, os fillos  cóntalle á súas nais que non tiveron o exame. Unha nai, á que lle molestou bastante ter menos tempo libre o fin de semana porque o seu fillo tiña que estudar, non pode conterse e di: “Pero por que non che puxo o exame? Todo o fin de semana estudando para nada! Claro, é que os profes, con tal de non traballar” e o desafogo continúa mentres a outra nai súmase ao carro da indignación e o desprestixio da profesora diante dos seus fillos. As nais chegan a dicir que a profesora é unha vaga, que como falta o respecto ás familias, que fai o que lle dá a gana…

Como sentirán os seus fillos ante estes comentarios?

Aínda que non o exterioricen, eses nenos se sentirán confusos, xa que un pilar da súa educación é desautorizado e desprestixiado por outro dos pilares da súa educación, a súa nai. Ademais as queixas da nai non  axuda nada na educación do seu fillo  xa que  é unha queixa que nada vai cambiar: non vai recuperar o tempo  do fin de semana

Que poderían facer as nais?

            1.-Pedir unha titoría para preguntar por este episodio

            2.- Poderían pensar que polo menos agora o seu fillo entende e sábese a lección, de modo que non pensaría que estudou para nada.

            3.- Gañarían moito se entendesen que a profesora do seu fillo debe ser unha aliada, non unha especie de rival.

            4.- Poderían falar coa profesora sobre a necesidade da familia de contar con tempo libre o fin de semana.

            5.- Poderían contribuír acalmar os ánimos dos seus fillos en lugar de acenderse aínda máis

            6.- Poderían ver o lado positivo dun fin de semana de traballo duro por un exame.

            7.- Poderían poñerse tamén no lugar da profesora en lugar de desprestixiala ou polo menos concederlle o beneficio da dúbida.

“Desprestixiar ou desautorizar ao profesor non axuda en absoluto aos nosos fillos. En ocasións mirámonos, cooperamos, falámonos e coordinámonos. En ocasións poñémonos de costas, non nos miramos, non nos falamos, non nos organizamos. E entón non avanzamos. E os nenos están na auga, esperando que nos poñamos de acordo”

Fuente: gestionando hijos 

A Titoría consellos pais e nais

Cantas veces entrevistáchesche co titor do teu fillo? Crees que é suficiente? Ás veces non temos moi claro como e cando debemos dirixirnos ao colexio, pero é importante que cada certo tempo reunámonos co profesor-titor para intercambiar información.

Cal é a utilidade destas entrevistas?
A educación dos  fillos é un traballo conxunto que realizamos xuntos mestres e pais, por tanto é absurdo levalo a cabo sen a comunicación e coordinación necesarias; teremos máis datos para valorar e educadar aos vosos fillos; aínda por riba, cada vez que falamos  prodúcese unha especie de motivación mutua que fai que, tanto nós como os nosos fillos e os pais, dediquemos máis atención e interese á tarefa que nos ocupa.

 Periodicidade conveniente das entrevistas
A recomendación ás familias é que manteñan unha entrevista co titor ou titora do seu fillo, polo menos unha vez ao trimestre. Aínda que non teña problemas académicos, sempre se recomenda.
Non valen escusas do tipo: "Non viñemos antes para non molestar. Como parecía que non había problemas, non queriamos facerlles perder tempo. Xa sabemos que teñen moito traballo"

De que falar:
Jesús Jarque no seu blog familiaycole.com recomenda falar nas titorías dos seguintes temas:

1. Marcha do proceso de aprendizaxe. Trátase de ver se vai conseguindo os obxectivos, se traballa, se aproveita o tempo, se presta atención?  en definitiva, cal é o rendemento académico. É conveniente que pidan información de todas as materias, non só daquelas materias que imparte o titor ou titora. Por iso é importante solicitar a entrevista con tempo.
2. Comportamento e relación con outros nenos.Moitos nenos teñen comportamentos distintos en casa e no colexio. Os profesores pasan moitas horas cos mozos e aínda que moitos pais non llo terminan de crer, coñécenos moi ben. É interesante que estean informados de como é o seu comportamento: se respecta as normas, se hai que chamarlle a atención, como é a súa relación cos profesores....Outro aspecto crave é coñecer como é a relación con outros nenos da clase e do colexio. A este respecto pódenvos informar de como se relaciona cos demais nenos, o seu círculo de amigos, como resolve os problemas, se participa, como trata aos demais nenos. A información do colexio a este respecto é moi, moi fiable.
3. Como é en casa.Aos profesores axúdanos moito coñecer como é o neno ou a nena en casa. Cando os pais expóñennos este aspecto, xeralmente a nosa visión do neno modifícase. Trátase de que, neste caso, fálenlle de como é en casa. Como afronta os estudos, que di do colexio, como é a súa autonomía, conduta, que pautas levan a cabo como pais. Se consideran que hai algunha circunstancia da vida familiar que sexa relevante para o titor, é bo que a comenten.
4. Se presenta necesidades especiais.Aínda que o caso dos nenos ou nenas con necesidades especiais require un tratamento máis específico, hai algúns aspectos que os pais non poden esquecer nas reunións co titor ou titora. Ademais dos aspectos sinalados anteriormente, é conveniente que informen das persoas que interveñen co neno fora do colexio e que están a traballar: se acoden a un logopeda, estimulador, neurólogo, psicólogo,.. Calquera información médica ou terapéutica, é máis que recomendable que a saiba o titor ou titora. Por elo, se se emiten informes por parte destes profesionais deberían achegalos ao titor. Tamén poden solicitar información sobre os profesionais que están a intervir no colexio co neno: Orientador, especialista de Audición e Linguaxe, de Pedagoxía Terapéutica e das medidas que se están adoptando co voso fillo ou filla.
5. Que podemos facer polo noso fillo. Por último, as entrevistas co titor ou titora deberían concluír con esta pregunta pola súa banda: que podemos facer como pais polo noso fillo. A esta pregunta, deben solicitar pautas concretas. Pódenlles recomendar, por exemplo, "que lea un pouco máis". Non lles dea reparo preguntar que libros, canto tempo, que fan vostedes, etc. Nalgúns casos, diranlles que sigan así: é unha boa recomendación. Noutros casos, os profesores facilitámoslles recomendacións que lles poden chocar porque non son estritamente académicas: ir ao parque, xogar máis, non facer fichas,.. non van desencaminadas e en moitas ocasións están xustificadas. A educación escolar cobre moitas dimensións e non sempre é cuestión de lapis e papel. Finalmente ambas as partes, familia e colexio, deben sentirse colaboradoras da educación do neno ou nena e apoiada pola outra parte.

De volta

De novo no cole e coa pilas renovadas.

Este ano comezamos xa coa nova lei de educación implantada en todos os cursos e coa incertidumbre que xera todo o novo.
Quero deixarvos uns documentos  que dan recomendacións para os pais e nais. Se queredes velos mellor picade no enlace "para Primeiro....Para segundo,......"

Para Primeiro

Para segundo

Para terceiro

Para cuarto

Para quinto

Para sexto

Axudas para alumnos/as con necesidade espécifica de apoio educativo

Resolución de 4 de xullo de 2015, da Secretaría de Estado de Educación, Formación Profesional e Universidades, pola que se convocan axudas para alumnado con necesidade específica de apoio educativo para o curso académico 2015-2016
https://sede.educacion.gob.es/catalogo-tramites/becas-ayudas-subvenciones/para-estudiar/primaria-secundaria/beca-necesidad-especifica

1.-TIPOS DE AXUDAS
         1.1.-Axudas directas para o alumnado que presenta necesidades educativas especiais asociadas a:
                   • TDAH (trastorno por déficit de atención por hiperactividade)
                   •  Discapacidade
                   •  Trastorno grave de conduta.

         1.2.- Subsidios por necesidades educativas especiais derivadas de discapacidade ou trastorno grave de conduta para familias numerosas

         1.3.- Axudas para programas específicos complementarios de apoio educativo asociado a altas capacidades

2.-REQUISITOS
        2.1.-Para axudas directas e subsidios:
                    • Ter necesidade educativa asociada a discapacidade ou trastornos graves de conduta acreditado por:
                          *Equipo de valoración da Xunta (certificado de minusvalía) ou polo Departamento de Orientación do Centro
                   • Requisitos económicos:
                                   *Existe umbral de renda e patrimonio
                    • Para os subsidios (ser membro de familia numerosa) non se esixen requisitos económicos.

        2.2.-Altas capacidades:
                   • Certificado del Departamento de Orientación acreditando a alta capacidade

3.-CLASES DE AXUDAS E CUANTÍAS
         3.1.-Axudas directas
                   Aínda que hai outras clases de axudas (ensinanza, transporte interurbano, residencia escolar, transporte fin de semana, trasporte urbano, libros e material específico) a maioría do alumnado do Celso Emilio poden pedir as seguintes:
                ·         Reeducación pedagóxica e de linguaxe cun límite de 913 € e levarán:
                                 o   Informe específico do Departamento de Orientación da necesidade da reeducación
                                 o   Certificación acreditativa do custe mensual do servicio expedido polo centro reeducador
              ·         Comedor escolar….ata 574 €

3.2.-Subsidios
         Os subsidios por necesidades educativas especiais soamente pódese pedir para transporte interurbano, urbano e no caso do noso centro para comedor escolar (ata 574 €)

3.3.-Altas capacidades
·         Informe específico do Departamento de Orientación da necesidade desta axuda
·         Certificación acreditativa do custe mensual do servizo expedido polo centro que o preste
·         A axuda será dunha cantidade máxima de 913 €

4.-MODELO DE SOLICITUDE
As solicitudes tanto de axuda coma de subsidio deberán cumprirse mediante o formulario accesible por internet na dirección www.educacion.es ou a través da sede electrónica do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte na dirección https://sede.educacion.gob.es no apartado correspondente a “Trámites e Servizos”

Unha vez cumprimentada a solicitude telemática, se o solicitante se pode identificar mediante calquera dos sistemas de firma aceptados pola sede electrónica, poderase completar o proceso electrónico de presentación da solicitude acompañando, a través da páxina web, en formato pdf (escanear) a documentación que lle sexa requirida pola propia aplicación.

No suposto de que o solicitante non dispoña de sistema de firma aceptado pola sede electrónica, unha vez cumprida a solicitude telemática, deberá imprimir o modelo de solicitude en ficheiro pdf e presentalo coa súa firma e as dos demais membros computables da familia no Colexio


5.-PRAZO DE PRESENTACIÓN
O prazo remata o día 30 de setembro de 2015

RESOLUCIÓN DA CONVOCATORIA: http://www.boe.es/diario_boe/txt.php?id=BOE-A-2015-8699

TODA A INFORMACIÓN E ACCESO ON LINE:  https://sede.educacion.gob.es/catalogo-tramites/becas-ayudas-subvenciones/para-estudiar/primaria-secundaria/beca-necesidad-especifica

Pica AQUI para obter o impreso

Non dubidedes en consultar co Orientador do Centro

PAIS para poñerse de PÉ

Jesús Jarque no seu blog "Familia y Cole" escribe un post titulado "pais para poñerse de pé"  que eu subscribo totalmente xa que todos os días do curso o vivo no meu pequeno despacho traballando con estes pais e nais que son para poñerse de pé
Co permiso de Jesus Jarque copio o post  xa que me parece unha estupenda homenaxe a estes pais e nais:

Homenaje a padres para ponerse de pie

Como orientador tengo el privilegio y la responsabilidad de poder entrar en la vida de muchas familias, de sus sentimientos, miedos, preocupaciones, alegrías. De una manera especial, con aquellas con hijos con necesidades educativas especiales, porque son con las que más contacto mantengo. No sé si mis colegas orientadores sois conscientes de esta suerte y responsabilidad.

La relación con las familias, también en ocasiones, es complicada, tensa y hasta desagradable, pero afortunadamente estas experiencias son las menos. La mayoría de las veces, la relación suele ser de confianza y de colaboración.

Este curso tampoco ha sido una excepción. Como en años anteriores, he tenido la suerte de relacionarme con padres para ponerse de pie, en diferentes contextos: el trabajo diario de orientador, los cursos, las charlas, el correo electrónico… Me gustaría poder escribir vuestros nombres en esta entrada, pero no quiero ni que se me olvide ninguno (sois muchos) y quiero además respetar vuestra intimidad. Pero muchos de los que leáis la entrada os deberíais sentir identificados y pensar… “esto lo dirá por mí“.

Comparto contigo, algunas de sus actitudes y comportamientos, y sobre todo, qué efecto provocan en las personas que trabajamos con ellos.

Su testimonio

Al comentar lo que hacen o dejan de hacer estas familias, siempre me quedaré corto…  

Lo que hacéis es entrega total por vuestros hijos, dedicación casi exclusiva: los lleváis, los traéis, no solo ponéis en práctica las pautas… las mejoráis y perfeccionáis como verdaderos pedagogos… no dejáis de pensar en ellos: en su presente… y en su futuro.

Nos os veo que os deis por vencidos, que os toméis un respiro, que bajéis los brazos, que os conforméis, que tiréis la toalla, que levantéis el pie del acelerador, que cambiéis a un piñón de la bicicleta más cómodo…  Hace unos días comentaba con una de vosotras que yo en agosto iba a desconectar… la mirada me decía: “Tú podrás desconectar… yo no voy a hacerlo”. Sois padres para ponerse de pie.

Veo que algunos, habéis tenido que hacer renuncias importantes: a vuestros proyectos, en algunos casos a vuestros trabajos y casi siempre habéis tenido que renunciar a vuestros sueños…

Estos padres, estas familias, no tienen reparo en gastos, en buscar, en aprender, en preguntar… Algunos habéis kilómetros para estar en un curso, en una charla y preguntarme personalmente. Otros habéis escrito, habéis sido osados, sin conocerme de pedir ayuda, orientaciones, pautas…

Qué provocan

Estos padres son para ponerse de pie. Son siempre un desafío a nuestra actuación como educadores. Personalmente, me hacen sentir un auténtico enano, alguien muy pequeñito frente a personas muy, muy grandes.

Nos enseñan valores: los valores se muestran en actos y comportamientos, no en parrafadas y discursos vacíos; y estas familias nos enseñan y recuerdan algunos valores: entrega, dedicación, incondicionalidad, superación…

Nos hacen sentir una gran responsabilidad, (de responder) de saber que en muchos aspectos están en nuestras manos y confían en nosotros. Estos padres nos motivan, nos comprometen y no nos dejan bajar los brazos: uno siente vergüenza de sentirse cansado… indignado, de sus propias quejas y protestas, cuando escucha vuestros testimonios, lo que hacéis, estos padres para ponerse de pie.

Creo que estos padres, dan verdadero sentido también a nuestro trabajo y dedicación… ese que muchas veces pensamos que nadie ve y que nadie valora… son los que nos animan a seguir estudiando, aprendiendo, enseñando.

Os quiero dar las gracias por vuestro testimonio, vuestro ejemplo, vuestro carácter:  a veces las palabras se quedan cortas, por eso, yo también me pongo de pie ante vosotros.